Suiteáil an aip »
Foclóir Gaeilge–Béarla
Ó Dónaill, 1977
An Foclóir Beag
Ó Dónaill & Ua Maoileoin, 1991
English–Irish Dictionary
de Bhaldraithe, 1959
Gramadach
Foghraíocht
dílseach
dílseachán
dílseacht
dílseánach
dílseánacht
dílseog
dílseoir
dílsigh
dílsiú
diltálaire
dílte
díluacháil
díluaíocht
díluchtaigh
díluchtúchán
dímbrígh
dímeabhrach
diméin
dímhaighnéadaigh
dímheabhair
dímheabhrach
dímheabhraíl
dímhearbhall
Seans gur foirm é dílsigh de:
dílseach »
dílsigh, v.t. 1. Vest. Oidhreacht, údarás, a dhílsiú do dhuine, to vest s.o. with an inheritance. with authority. 2. Pledge. Tú féin a dhílsiú do Dhia, to pledge oneself to God. 3. Cede. Dílsíodh don bhás é, he was given over to death. Lit:Dhílsigh an Coimdhe iad dá naimhde, the Lord abandoned them to their enemies. 4. Secure, appropriate. Rud a dhílsiú duit féin, to appropriate sth. to oneself. Fiacha a dhílsiú, to secure debts. 5. Hide, conceal.
TORTHAÍ GAOLMHARA
IN FOCLÓIR GAEILGE—BÉARLA
ABAIRTÍ
IN FOCLÓIR GAEILGE—BÉARLA
~ dílsithe, teagmhasach, vested, contingent, remainder.
